من گریزانم از این خسته ترین شکل حیات
 
و از این غربت تلخ

که به اجبار به پایم بستند

می گریزم از شب

می گریزم از عشق

و تو ای پاک ترین خاطره ها
 
همه جا در پی تو می گردم...

بالاخره روزیم رسید که باید این وبلاگ برای همیشه فراموش بشه ... ممنون از همه دوستانی که توی این چندسال من رو از یاد نبردند ...امیدوارم لحظات خوبی رو توی این وبلاگ سپری کرده باشید ...

خداحافظتون برای همیشه

برگ زیبای درختی زوزه می زد در باد
در نهایت سکوت هق هقش را سر داد
هق هقش اشک نبود ..باران بود
وای این برگ چرا نالان بود؟؟؟
آرام از بالا به زمین می پیوست
چون به پایین آمد چشم هایش را بست
روزگارانی پیش..همچو یک کودک ناز
بر درختی روئید
حال اما مادر بر زمینش کوبید
کاش از آن لحظه که به دنیا آمد
فکر حالا می کرد
کوچ ...از بالا به پایین باید
فکر می کرد هرگز
نیست برگی پایان
یا تمام لحظه ها
این چنین در گذران
فکر می کرد که در وسعت هوهوی درخت
او همیشگی تر است
حال بر روی زمین
دفترش را می بست
عمر ما مثل بهاری شدن و پاییزاست
مثل یک برگ درخت عمر ما ناچیز است
از عبورش آگاه
باز اما مغرور
ودر این کوچ زمان
هم من و هم تو و هم رنگین کمان
همچو این برگ درخت
می رویم از نظر این و از آن...

مي دانم !

ولي باور کن که در قرن ِ بيستم هنوز ،

نسل مورچه ها زنده مانده بودند !

به همين خاطر به خودم گفتم ،

جاي زيست شناسان خالي ،

با آن عينک هاي بزرگ ِ مسخره شان

که به چشم تمساح ها مي ماند !

آنان تلاش مي کنند تا در صداي شاخک ِ جانوران ِ کوچک ،

رازهاي بزرگ کشف کنند !

صداي شب به نظرم مشکوک مي آيد !

گوش کن !

مي شود هر صداي شبانه اي را گذاشت ...!

مثلن صداي جيرجيرک !

بگو بدانم ، تو شاعر جواني را نمي شناسي تا بنشيند

و براي جيرجيرکي شعر بگويد ،

که در آن دل ِ کوچکش را

ميان ِ دو درياي بي درخت گم کرده باشد ؟

تصور کن !

حالا نويسنده يي جوان نشسته است

و بدون توجه به دل ِ کوچک جيرجيرک ها ،

با مرکب ِ سرخ ،

داستان رنگ ها و خوشه ها را بازنويسي مي کند !

درست در فاصله ي چرخاندن چشم هاي جستجوگرش ،

مورچه ي کوچکي ، در حالي که دست هايش را به هم مي سايد ،

به دوات خيره گشته است !

اگر مورچه در دوات بي اُفتد ؟

نويسنده جوان که سرما خورده است

و داستان رنگها و خوشه ها را بازنويسي مي کند ،

او را بيرون کشيده

و از سر بي حوصله گي يا کنجکاوي و يا شيطنت ،

بر صفحه ي سفيد دفتر رهايش مي کند !

تصور کن !

مورچه ، در آن حالت بر صفحه ي سرد و سفيد ،

ــ مايوس و متعجب ــ خط سرخي از شرمندگي ....

سرعت .... يا نجات مي کشد !

بيا اسم اين خط نامتعادل را بگذاريم : عشق !

خنده دار است !

اما ... !

صداي کوبيدن تخته مي شنوم !

گوش کن !

اشكاتو پاك كن كه ميخوام سر به تن غم نباشه

الهي سايه چشات از سر من كم نباشه

ببين كه پاي گريه هام ثانيه ها دق ميكنن

صداي گريه هات ميخوام تو خاطراتم نباشه

وقتي تو گريه ميكني ترانه هام دلواپسه

اشكاتو پاك كن و ببين چشماي من چه بي كسه

سكوت كهنه ي لبات قلبمو اتيش ميزنه

داري ديوونم ميكني تورو خدا ديگه بسه

یادتــه مـنــو تــو بودیــم؟

تــوی این دنـیـای بـی مـهـر   یـــادتـــه تـــرانـه هـــا رو؟

هردو ازوفا می خوندیم

یادمه وقتی می رفتی ؛ من صدات کردم ؛ اما تو رفتی

یـادتـه یه باغـی داشتـیـم؟

که توش گل عشق می کاشتیم  یـه روزی باغ  و گــرفـتـن

دیـدم از ریـا مـی گفتـن

یادته خورشید و داشتیم؟

یــادتــه گــرمـایـی داشتـیــم؟

یــه روزی اونــم گــرفـتـن

جاش شب سرد گذاشتن

یـادته کلبـه ای داشـتـیـم؟

زیــر سـقـف اون مـنــو تـو،دستامـون تـو دست هـم بود

دلامون خالی از غم بود ؛یادمه اینم گرفتن

یـادتـه مـهتـابـو داشتـیـم؟

 یــه شبی اونـم گــرفــتــن

یــادتــه ســتـــاره هــا رو یــه شـبـم اونــا رو چـیــدن

جـاش رنـگ غـم پــاشــیـدن

یـادتـه آسـمـون آبـی رو؟

مـیـونـش رنگین کمـون بـود   هــردو رو بــا هـم گـرفـتـن

دیدم از جفا می گـفـتـن

یـادتــه بـهـاری داشـتـیـم؟

بــارون نــم نــم ی داشـتـیـم   شــــور دلـهـا رو گــرفـتــن

غـم تـو دلا گــذاشتـن

یــادمـه یـه بـیـشـه بود:

 مـیـونـش یــه رود قــشـنـگ  صــدای پــــاک آب بـــود

...

یادته ؟

برگرفته از وبلاگ عشق همیشگی من ( دنیز )

ببين آخر اين داستان قرار است من و تو خوشبخت شويم!

منبع : کلوب

اي خدا غصه نخور! از تو فراري نشدم!

بعد از آن حادثه در کفر تو جاري نشدم

با وجوديکه به حکم تو دلم زخمي شد

شاکي از اينکه مرا دوست نداري نشدم!

ابر را چوب همين سادگي اش ويران کرد

منکه ويرانتر از اين ابر بهاري نشدم!

قسمتم بود اگر رفت و مرا تنها کرد...

بعد از او غرق شکايت ز تو آري نشدم ...!

اي خدا غصه نخور! باز همين مي مانم

من زمين خورده ي اين ضربه ي کاري نشدم!

هرکه مي خواست مرا از تو جدا سا زد ديد

هرچه کردي تو به من از تو فراري نشدم ...

 کسي هلم داد و

 بند ناف مرا بريد و

گره زد به روشنايي مهتاب

 دلم گرفته بود و

 اولين ترانه

بوي شور گريه را مي داد...

۲۸ بهمن ۶۷ ساعت ۹ صبح :

به دنیا اومدن یه دختر کوچولوی ناز که اسمشو گذاشتن نرگس

چشم من چشمه ي زاينده ي اشک

گونه ام بستر رود

کاشکي همچو حبابي بر آب

در نگاه تو رها مي شدم از بود و نبود !